Dominique Deruddere blijft een echte artiest in hart en nieren!

by Greet Ramaekers March 31, 2020
Belgian filmmaker Dominique Deruddere

Dominique Deruddere (62), geboren en getogen in Leopoldsburg, draaide op 14-jarige leeftijd al de super 8 kortfilm Orange Licht, nadat zijn oudste broer hem een filmcamera leende. In 1987 lanceerde de regisseur zijn eerste langspeelfilm Crazy Love. Het werd een schot in de roos en trok de aandacht van niemand minder dan Francis Ford Coppola. Die besloot in 1989 om het Amerikaanse debuut van Deruddere Wait Until Spring Bandini te coproduceren... In 2001 boekte Dominique opnieuw succes in de VS, toen hij met “Iedereen Beroemd” een Oscarnominatie in de wacht sleepte voor “Beste Buitenlandse Film.” Vandaag is Los Angeles de thuishaven van Dominique Deruddere, maar de getalenteerde regisseur laat zich niet beïnvloeden door de glitter en glamour van Hollywood. Hij schrijft nog steeds Europees getinte verhalen en is en blijft een echte artiest in hart en nieren.

In 2001, scoorde je met “Iedereen Beroemd” een Oscarnominatie in de categorie Best Foreign Language Film. Wat betekende die nominatie voor jou en voor de Belgische cinema? 

Ik heb daar enorm van genoten, een fantastisch avontuur en een grote eer!  Professioneel gingen er natuurlijk ook wel wat deuren open in Hollywood. Helaas heb ik toen niet echt projecten gevonden die ik graag wilde doen. Tja, de paar films die mij wel interesseerden, zijn jammer genoeg nooit gemaakt.

Daarna verhuisde je met je gezin naar Hollywood. Wat zijn volgens jou de verschillen tussen internationale cinema versus Hollywood movies?

Tijdens de productie van Wait Until Spring Bandini, bestond mijn Amerikaanse ploeg uit een 80-tal mensen, een heel legertje dat zich telkens verplaatst. In België daarentegen, heb je een team van slechts 20 crewleden. Het verschil ligt hem dus vooral in het volume, maar essentieel verandert het weinig. Een Amerikaan die instaat voor transport, zorgt enkel dat de mensen hun vliegtuigtickets hebben. Bij ons is dat een assistente opnameleider, die met een geel jasje op straat de auto’s tegenhoudt, terwijl hij of zij telefoneert met de vliegtuigmaatschappij (lacht).

Momenteel wordt bijna elk filmfestival afgelast. Hoe belangrijk zijn deze festivals voor filmmakers en entertainmentindustrie peeps?

We gaan een zware periode tegenmoet. Ik ben blij dat ik momenteel geen film in de pijplijn heb zitten om naar Cannes, Venetië of waar dan ook te sturen. Want dat hele platform valt weg, bijna alsof dat je het voor niks gedaan hebt, want wie weet wanneer het eerstvolgende filmfestival komt waar je jouw film kan verkopen. Vooral de makers van independent movies zien zwarte sneeuw. Vroeger draaide je om de 2 jaar een film, nu draai je een indie film om de 5 à 6 jaar. En nu zijn al die inspanningen momenteel zo goed als verloren. Dramatisch voor de filmwereld.

Er wordt gezegd dat filmfestivals hun platform zouden digitaliseren. Denk je dat online filmfestivals een trend gaan worden in de toekomst?

Ik denk dat dit een goede evolutie zou zijn, want anders verdwijnen films gewoon in de kast. Een film moet getoond en geconsumeerd worden. Dus ja ik moedig dat aan, want er is gewoon geen ander alternatief!

Wat vind jij van het Netflix streaming model?

Heel boeiend… Vooral omdat ik iemand ben die graag een verhaal vertelt. Mijn genre films zijn niet echt visueel of vol hoogstaande special effects. Ik moet gewoon een goed verhaal hebben. Daarbij, films bereiken door Netflix of gelijkaardige platforms, veel sneller het grote publiek.  Anderzijds vind ik het als filmliefhebber wel spijtig dat dit ten koste gaat van de onvergelijkbare fantastische filmervaring. Maar hoe zeggen ze dat weer in Amerika: “You can’t have your cake and eat it too.”

Welk effect heeft deze pandemie op jouw werk en jouw leven?

Corona is een tweezijdig zwaard. Het heeft een grote impact, niet enkel op de filmwereld maar ook op sociaaleconomisch vlak. Maar tegelijkertijd wordt de mens nu gedwongen tot zelfreflectie. Ik las onlangs de tekst van Bill Gates en in essentie heeft hij een punt: als mensheid denk ik dat we hier iets van kunnen leren, door de echte waarde van het leven terug te ontdekken. Men mag en moet blij zijn als je ‘s morgens gezond wakker wordt. Er is nu veel minder luchtvervuiling. En dat zou een les moeten zijn, want met het klimaat gaan we op een bepaald moment ook plotseling voor een ongelofelijk drama staan en niet weten hoe we moeten reageren! Het is hoogtijd dat we ons voorbereiden op alle calamiteiten die op ons afgaan komen.

Heb jij al toekomstplannen in Hollywood of elders?

Ik ga binnenkort de film The Chapel draaien, een verhaal over een uitgeweken Hongaars meisje, dat als toppianiste meedoet aan de Koningin Elizabeth wedstrijd. In het heetst van de strijd komt een geheim uit haar jeugd naar bovendrijven. En dat dreigt haar droom en de mensen rondom haar te vernietigen. Het is een sterk scenario, ik heb er ook lang aan geschreven. Nu enkel nog afwachten wanneer de draaiperiode kan beginnen.